For many centuries legends and tales which concern "neraidhas" have been spread from one person to the other on every part of the planet saying that they live in the forest, by the rivers and lakes and they have got magic skills.

During our childhood, I am sure that everyone has wondered if these beautiful women or these little creatures with their wings and gold dust truly exist.These magnificent creatures which steal the human speech, help children and insist on piching everything which falls on the ground. Are they just in the fantasy of the storytellers or they do exist and if they exist how do they look like and the most important thing, have they got a voice?
In our rich greek tradition neraides are the ones who took the place of "Nymphes". In the greek province, and our villages we meet them with various names : Agerika, Etherials, Kalomoires, Xoneria, Kaloudes, Sirens, Aneroulles, Good Ladies and Xotika (Elves) too. They appear in caves, springs, near whells, in rivers but moreover in fields and threshing-floors.

They are also distinguished in locals and foreigners. The locals are good and they protect their fellows, whereas the foreigners the dangerous. The beautiful Neraides with the long hair and the white gowns are kind, good mannered, although they can be dangerous. The ugly ans the ones who are only dressed in black live in dark places and in ravines.

It is also said that only those who where born on Saturday or the moonstrucks see them dancing and singing. If someone tries look at them or drink from their spring, then he loses his speech or he suffers for epilepsy and he becomes insane. The tradition says that if someone wants to make a fairy belong to him, the only thing he must do is to steal her handkerchief and then she will be completely his, she will also be a good mother and wife, but as the years pass by she will demand her handkerchief, back in order to be free again.

All these tales which have to do with Neraides mention songs and conversations between these creatures and walkers who got fascinated by them when they heard their calling wandering in the woods, so it is preety logical for someone to wonder if their voice approach the human or the animals language more. According to the greek tradition, these marvellous creatures speak their own language which is called "Geragidistika" (Greek). When you first listen to it this peculiar speech resembles as a strange vowels(mainly alpha) and consonants synthesis (mainly χ[ch], σ[ss], μ[m]) which they most whistle but as long as you hear it you realise that you can understand it.

It is true that they most love dancing and lookind beautiful, instead of discussing, they even like calling the passers by, but if someone responds, they take theis voice, whereas they offer their healing skills olny to those who approach them without speaking and with fear.We have already mentioned that they like singing and according to the greek laography, this was made being accompanied by a strange music which addresses to violins and clarinets.

On the hills of Trikala, is located one village which used to be called "Greveno" but nowadays it is called "neraidha" (or "neraida") because of the innumerable tales of the locals which had to do with Neraides who lived in the forest and came in touch with villagers. They admit that they could hear their voices and laughs all over the place but they rarelly accepted to speak to people as they caused them a defect when they met them.

The words which came out of their mouth made an instant sound as hearing their voice coming out from the bottom of the earth, moreover it wasn't necessary to move their leaps as they could communicate tellepathetically too. In some other stories Neraides disappeared and the teased the people whispering a strange language such as a whistling, whereas they spoke the humans language when they changed their icon again. Some story tellers present them speechless, lonely protectors of nature and lovers or arts, who used to communicate using just their brain but this is rarest theory.

In Greece , as we know so far the word "Neraidha" (or "neraida") comes from the word "Nirhiida [Nereid - sea nymph], but their total appearance is equated with that of the lengendary "Nymphes" who where Dia's daughters and their beauty couldn't compared with the beauty of any mortal woman.Beyond all their skills, the most important charisma that they had was that they could divinate and furthermore they inspired poets and musicians with enthusiasm. All these charismas were inferited to "Neraidhas" (or "Neraidas") later and they consindert as the ones who will carry them on. So, this is the reason for which they are present as art symbols.From the above we can realise that it is impossible for them not have a voice to speak or mainly sing.

Either someone agrees or disagrees that they exist, nobody can dispute the necessity of people having magic in their life in order to do it more bearable and the fact that all these tales became famous all over the world at the same time, in a period of time that mass media didn't exist. Are they hidden, or have they disappeared? At least, on thing is sure that they would have many things to tell us about the world if we managed to steal their neckerchief...

Εδώ και πολλούς αιώνες διαδίδονται από στόμα σε στόμα, σε κάθε μεριά του πλανήτη, θρύλοι και ιστορίες για νεράιδες, που ζουν στα δάση, δίπλα σε ποτάμια και λίμνες και έχουν μαγικές ικανότητες. Σαγηνεύοντας τη φαντασία μας, πολλοί από μας θα θέλαμε να υπάρχουν, στο βάθος μας αναρωτιόμαστε τιε συμβαίνει με αυτές οι πανέμορφες γυναίκες ή αλλού τα μικρά πλασματάκια με τα φτερά και τη χρυσόσκονη, που κλέβουν τη μιλιά απ' τους ανθρώπους, που βοηθούν τα μικρά παιδιά και που έχουν τον ψυχαναγκασμό να μαζεύουν ό,τι αντικείμενο πέσει στο χώμα. Βρίσκονται μόνο στη φαντασία των παραμυθάδων ή όντως υπάρχουν κι αν υπάρχουν με τι μοιάζουν στ' αλήθεια και - σύμφωνα με τους προβληματισμούς του Project μας - έχουν φωνή;

Στην ελληνική παράδοση, λέγεται ότι οι νεράιδες πήραν τη θέση των Νυμφών. Στην Ελληνική επαρχία και στα χωριά μας, τις συναντάμε με διάφορα ονόματα όπως:
Αγερικά,
Αιθέριες,
Καλομοίρες,
Ξωνέρια,
Καλούδες,
Σειρήνες,
Ανεμικές,
Καλές Κυράδες ακόμα και
Ξωτικά.
Εμφανίζονται σε σπήλαια, στις πηγές, κοντά στα πηγάδια, στα ποτάμια αλλά και στους αγρούς και στα αλώνια.
Διακρίνονται επίσης σε τοπικές και ξενικές. Οι τοπικές είναι καλές και προστατεύουν τους συντοπίτες τους, ενώ οι ξενικές είναι επικίνδυνες.

Οι όμορφες Νεράιδες με μακριά μαλλιά και λευκά φορέματα είναι καλόγνωμες, αν και μπορούν να γίνουν επικίνδυνες. Οι άσχημες και μαυροντυμένες είναι πάντα κακές. Για τους Σαρακατσάνους οι λευκοντυμένες Νεράιδες ζουν στις πηγές και τα ρέματα και το σούρουπο μπορεί να ακούσει κανείς τις φωνές και τα γέλια τους. Οι μαυροφορεμένες κατοικούν σε σκοτεινά μέρη και στις χαράδρες. Λέγεται μάλιστα ότι μόνο οι Σαββατογεννημένοι και οι ''αλαφροΐσκιωτοι'' μπορούν να τις αντιλαμβάνονται και να τις βλέπουν να χορεύουν και να τραγουδούν. Αν κάποιος ωστόσο τολμήσει να τις αντικρίσει ή να πιει απ' την πηγή τους χάνει τη μιλιά του ή γίνεται νεραιδοπαρμένος, παθαίνει δηλαδή επιληψίες και χάνει τα λογικά του.

Ο μόνος τρόπος, λέει η παράδοση να κάνει κανείς δική του μια Νεράιδα είναι να της κλέψει το μαντήλι και τότε εκείνη θα του δοθεί ολοκληρωτικά, θα γίνει καλή μάνα και σύζυγος, αλλά με το πέρασμα των χρόνων θα θέλει πίσω το μαντήλι της, που θα την καταστήσει και πάλι ελεύθερη.

Σε όλες τις ιστορίες για Νεράιδες, γίνεται αναφορά για τραγούδια και συζητήσεις ανάμεσα στα πλάσματα αυτά και σε μαγεμένους οδοιπόρους που έτυχε να ακούσουν το κάλεσμα τους, περιπλανώμενοι μέσα στο δάσος. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς, αν η φωνή των Νεραϊδών, μοιάζει με την ανθρώπινη ή πλησιάζει περισσότερο την γλώσσα των ζώων. Σύμφωνα με την ελληνική παράδοση, τα πανέμορφα αυτά πλάσματα, μιλούν τη δική τους γλώσσα, τα λεγόμενα «γεραγιδίστικα» (ΑΠ).

Με το πρώτο άκουσμα αυτή η περίεργη ομιλία μοιάζει σαν μια συγκεχυμένη σύνθεση φωνηέντων (κυρίως του άλφα), και συμφώνων (κυρίως του χι ,του σίγμα και του μι), τα οποία σχεδόν σφυρίζουν, αλλά όσο την ακούει κανείς διαπιστώνει ότι μέσα στο κεφάλι του (σχεδόν σαν μια διανοητική επικοινωνία) την καταλαβαίνει (ΑΠ). Είναι αλήθεια ότι αγαπούν το χορό και τον καλλωπισμό περισσότερο από τις συζητήσεις, τους αρέσει να καλούν περαστικούς, αλλά αν κάποιος ξεγελαστεί και τους απαντήσει του παίρνουν τη φωνή, ενώ χρησιμοποιούν τις θεραπευτικές τους ικανότητες μόνο σε όσους προσέρχονται σιωπηλοί και με φόβο. Είναι φανερό ότι αγαπούν να τραγουδούν και σύμφωνα με την ελληνική λαογραφία, αυτό πραγματοποιείτο, υπό τη συνοδεία μιας περίεργης μουσικής που θυμίζει «βιολιά και κλαρίνα» (ΑΠ).

Πολλοί παλιότεροι χωρικοί λένε ότι κατάφεραν να δουν νεράιδες και να ακούσουν τη φωνή και τα τραγούδια τους, «έμοιαζαν με πανέμορφες γυναίκες , αλλά ήταν πλάσματα ενός άλλου κόσμου», παραδέχονται(ΑΠ). Στα βουνά των Τρικάλων βρίσκεται ένα χωριό, το οποίο παλιότερα ονομαζόταν Γρεβενό και σήμερα μετονομάστηκε σε Νεράιδα, εξαιτίας των αμέτρητων ιστοριών των κατοίκων για Νεράιδες που ζούσαν στο δάσος και έρχονταν σε επαφή με βοσκούς.

Λένε ότι οι φωνές τους και κυρίως τα γέλια τους ακούγονταν παντού, αλλά σπάνια δεχόντουσαν να ανταλλάξουν κουβέντες με ανθρώπους, που, όταν συχνά αντίκριζαν, τους άφηναν κι από ένα κουσούρι. Οι λέξεις που έβγαιναν απ' το στόμα τους σχημάτιζαν μια στιγμιαία ηχώ, σαν να ακούγονταν από κάπου βαθιά στη γη, ενώ δεν χρειαζόταν να κουνάν πάντα το στόμα τους για να επικοινωνήσουν αφού μπορούσαν να το κάνουν και τηλεπαθητικά.

Σε άλλες ιστορίες οι νεράιδες εξαφανίζονταν και πείραζαν τους ανθρώπους ψιθυρίζοντας τους στο αυτί σε μια περίεργη γλώσσα που έμοιαζε με σφυριχτούς ήχους, ενώ όταν έπαιρναν ξανά μορφή μιλούσαν τη γλώσσα των ανθρώπων. Άλλοι τις παρουσιάζουν αμίλητες, μοναχικές προστάτιδες της φύσης και λάτρεις των τεχνών, που επικοινωνούσαν μόνο με το μυαλό ,αλλά αυτή η εκδοχή είναι και η πιο σπάνια (ΑΠ).

Στην Ελλάδα, λέγεται ότι η λέξη Νεράιδα προέρχεται από τη λέξη Νηρηίδα, αλλά η εικόνα τους ταυτίζεται με αυτή γενικά των μυθικών νυμφών, θυγατέρων του Δία, που καμιά θνητή δεν τολμούσε να συγκριθεί μαζί τους σε ομορφιά. Πέρα από όλες τις άλλες ιδιότητες τους οι νύμφες είχαν το χάρισμα της μαντείας και ενέπνεαν ενθουσιασμό σε ποιητές και μουσικούς αφού αποτελούσαν έμπνευση γι αυτούς. Τα χαρίσματα αυτά τα κληρονόμησαν στη συνέχεια και οι Νεράιδες οι οποίες μέσα απ' τις ιστορίες και τα παραμύθια εμφανίζονταν ως σύμβολα των τεχνών. Πως λοιπόν αυτές οι αιθέριες υπάρξεις μπορούσαν να μην διαθέτουν φωνή για να μιλούν και το κυριότερο για να τραγουδούν;

Είτε πιστεύει κανείς στην ύπαρξη τους είτε όχι πρέπει να αναγνωρίσει, πως εκπροσωπούν την ανάγκη του ανθρώπου για κάτι υπερβατικό στη ζωή και απ' την άλλη πλευρά πως οι ιστορίες για νεράιδες άρχισαν να διαδίδονται ταυτόχρονα σε όλο τον κόσμο σε μία εποχή που Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας δεν υπήρχαν για να τις διαδώσουν. Μήπως κρύβονται, μήπως εξαφανίστηκαν, μήπως σιωπούν; Πάντως αν καταφέρναμε να τους κλέψουμε το μαντήλι και να μιλήσουμε μαζί τους θα είχαν να μας πουν πολλά για τον κόσμο μας...